حاشیه های جشن میلاد امام رضا در دانشگاه

از جنبه های مختلفی میتوان به برگزاری جشن میلاد امام رضا (ع) در دانشگاه نگریست. البته اجازه دهید قبل از بررسی این رویداد مهم از دست اندرکاران برگزاری آن کمال تشکر را بجا آوریم. مدتها جلسه ای این چنین در دانشگاه برگزار نشده بود. مدتها پیام نور فیروزآباد به حاشیه سپرده شده بود، مدتها رنگ و روی مسئولی شهری به خود ندیده بود. مدتها بود که دانشگاه ما گم شده بود!

وقتی پشت صندلیهای میز جلسه ای که در دانشگاه ما برگزار شد افرادی را دیدیم که به لحاظ مدیریتی و سیاسی در جایگاه والایی قرار داشتند برای لحظه ای فکر کردیم اشتباه میبینیم یا اشتباه آمده ایم! اما نه خطای چشم بود و نه خطای نشانی! بلکه نشانه ای بود برای ما تا مطمئن شویم برج قمر بالاخره دست از سر عقرب برداشته و اوضاع رو بهبودی گذاشته است!

شاید مهمترین نکته ای که در نگاه اول به جشن برگزار شده در دانشگاه به چشم آمد فقدان مکانی بود به اسم سالن اجتماعات. متاسفانه یکی از بزرگترین مشکلات دانشگاه پیام نور فیروزآباد عدم برخورداری این محل از سالنی در خور توجه و شایسته برگزاری چنین جلساتی است. حتی میتوان ریشه بسیاری از عقب ماندگی های فرهنگی دانشگاه را در همین معضل جستجو کرد. وقتی مکانی برای تجمعاتی آبرومند نباشد قاعدتا نمیتوان انتظار برپایی مراسمی شایسته داشت. برگزاری جلسات فرهنگی، جلسات بحث و بررسی، جلسات پرسش و پاسخ، میزگرد های تخصصی، نشست های تحقیقاتی و بسیاری دیگر از مجالسی که پایه و اساس آنها را مکان تشکیل میدهد عملا غیر ممکن می نماید. به عنوان مثال قبل از انتصاب رئیس جدید دانشگاه، سه نقطه طرحی مبنی بر تشکیل کمیته تخصصی فیلم و سینما ارائه داد. امکاناتی از قبیل تلویزیون های پروجکشن یا ویدیو پروژکتور در دانشگاه موجود بود و مهمتر از همه خیل عظیم مشتاقان و علاقمندان به این طرح باعث شده بود همه چیز برای یک شروع درخور توجه آماده باشد بجز اصل و اساس! نبود مکانی مناسب برای نمایش فیلم، آب پاکی را روی دستمان ریخت و طرح به حالت تعلیق درآمد. طرح نمایش هفتگی یک فیلم سینمایی در دانشگاه و برگزاری جلسات نقد و تحلیل فیلم به راحتی قابل اجرا بود اما همین مشکل مهم ما را از رسیدن به نقطه شروع بازداشت. در گذشته برای برگزاری جلسات پرسش و پاسخ دانشگاه اگر برگزار میشد آن هم در شرایطی خاص، جایی بهتر از کریدور های دانشگاه برای میزبانی جلسه یافت نمیشد! اغلب مجبور بودیم صندلی ها را از درون کلاسها خارج کنیم، با زحمت آنها را داخل سالن بچینیم، راه رفت و آمد را مسدود کنیم، مخل سکوت لازم برای برگزاری کلاسهای دیگر شویم، و بعد دوباره مصیبت انتقال صندلیها به داخل کلاسها چیزی شبیه عقوبت گناه دانشجوی پیام نور فیروزآباد شدن بود! همه این اشکالات و نقصان ها دانشجویان و مسئولان را از برگزاری هرگونه جلسه ای پشیمان میکرد! مدتهاست که دانشگاه با این مشکلات دست و پنجه نرم میکند. مدتهاست عذاب ان را به جان میخریم و بدون واکنشی مناسب فقط زجر میکشیم! بالاخره زمانی باید دست به کار شد. یک جایی باید اولین قدم را برداشت. حداقل اولین کلنگ را به زمین کوبید، اولین خشت را گذاشت، اولین خط را کشید. تا زمانی که تلاشی عملی برای ساخت یک سالن اجتماعات صورت نگیرد نمیتوان به آینده خوشبین بود. در مصاحبه ای که سه نقطه به مناسبت انتصاب آقای صفاری به عنوان رئیس جدید دانشگاه با ایشان ترتیب داد، بحث مشکلات سالن اجتماعات از طرف خود رئیس پیش کشیده شد. و این نشان از دید باز و دقیق ایشان دارد. صفاری میگوید برای احداث این سالن با چند نفر از اصحاب سیاست و مدیران اجرایی صحبت کرده و قرار است در آینده نزدیک بودجه لازم جهت ساخت این سالن تخصیص یابد. ما هم امیدواریم این اتفاق خجسته هر چه سریعتر از ایده ها و تفکرات و نقشه ها جدا شده و روی زمین سخت اطراف دانشگاه بنشیند! رئیس دانشگاه آنقدر امیدوارانه حرف میزند که روی ما هم واقعا تاثیر گذاشته و بروبچه های تحریریه تمام و کمال برای بالا زدن آستین هایشان آماده اند و گوش به زنگ تا خودشان شخصا دست به کار ساخت و ساز شوند. خلاصه اینکه ما همه جوره گوش به زنگیم جناب رئیس!

نکته دیگری نیز در مورد برگزاری جشن به چشم آمد که البته نمیتوان اسم مشکل را روی آن گذاشت. نکته ای به نام تبلیغات. متاسفانه عدم تبلیغات کافی باعث شده بود بسیاری از مشتاقان شرکت در این جلسه از برگزاری آن مطلع نشده و از قافله حضار جا بمانند. صفاری با اشاره به وقت اندکی که برای برگزاری جشن در اختیار داشته از زحمات آقای زندیمهر و جمع دانشجویانی که بدون هیچ گونه چشمداشتی در جهت برگزاری این جشن اقدام کردند تشکر کرد. وی افزود: شنبه ساعت 4 عصر تصمیم گرفته شد به این مناسبت جشنی در دانشگاه برگزار شود که با مساعدت دوستان یک روزه اسباب و وسایل برگزاری آن مهیا شد. وی افزود: اگر میخواهیم جلساتی با کیفیت خوب و درخور شان دانشگاه برگزار کنیم باید برنامه ریزی های طولانی مدتی داشته باشیم. صفاری با بیان این مطلب افزود: به عنوان مثال باید از هم اکنون برای برگزاری مراسم روز دانشجو که 16 آذر برپا میشود برنامه ریزی کرد و امکانات لازم را مهیا ساخت. صفاری یکی از برنامه های از پیش تعیین شده برای این روز مهم در تقویم دانشجویی را دعوت از مشاور رئیس جمهور عنوان کرد. وی گفت: با توجه به امتیازات حضور مسئولین در دانشگاه و جلسات برگزار شده از طرف این مرکز، از افراد با نفوذ و صاحب موقعیت اجتماعی درخور توجه دعوت خواهیم کرد.

به نظر میرسد این گونه اقدامات سبب میشود نگاه مسئولین امر به این دانشگاه معطوف شده و راه حل های ممکن برای مرتفع کردن مشکلات بیشتر گردد.

در انتها نظر برخی دانشجویان را در مورد جشن برگزار شده در دانشگاه پرسیدیم. مهرپرور دانشجوی زیست شناسی دانشگاه خیلی ذوق زده از برگزاری این جلسه حرف میزد و از همه بحاطر دعوت از مسئولین تشکر میکرد. خانم نیکنام نیز در خصوص برگزاری این مراسم با اشاره به تاثیر این گونه جلسات در وضعیت فرهنگی دانشگاه ابراز امیدواری کرد باز هم در آینده شاهد برگزاری چنین جلساتی باشیم. یکی دیگر از دانشجویان شرکت کننده در این مراسم از کیفیت سوالات مطرح شده در مسابقه شکایت داشت و میگفت آنقدر این کیفیت پایین بوده که برای لحظه ای دانشگاه را با دبستان سر کوچه شان اشتباه گرفته! میرزایی دانشجوی ترم 3 رشته حسابداری بدون اینکه توضیح بیشتری بدهد فقط گفت: محل برگزاری مراسم زیاد جالب نیست. خانم زارع با تشکر از حضور نماینده ولی فقیه در دانشگاه از ایشان خواست باز هم به مناسبتهای دیگر در جلسات برگزار شده در دانشگاه شرکت کنند. محمدیان دانشجوی مدیریت نیز نظر مثبتی راجع به برگزاری جلسه داشت. در کل به نظر میرسد اولین تجربه دانشگاه در برگزاری مراسمی با کیفیت با موفقیت روبرو شده است. با توجه به تمام کمبودها، برگزاری این جلسه نشان داد میشود به آینده و میزبانی جلساتی پربار، آبرومند و مناسب امیدوار بود.